கவிதை என்பது ..

கவிதை என்பது  மனித ஆன்மாவின் உலகளாவிய மொழி.. வார்த்தைகளுக்குள் உலகத்தையே அடக்கும் வித்தை கவிதைக்கு மட்டுமே உண்டு.  சங்க காலத்துக் காதலும் வீரமும் பேசும் புறநானூறு, மனித மனதின் ஆழத்தைப் பேசும் ஷேக்ஸ்பியரின் சோனட்டுகள், அல்லது உலகையே தன் காதலால் கட்டிப்போட்ட ரூமியின் ஆன்மீக வரிகள் இப்படி எதைப்பற்றி வேண்டுமானாலும் நாம் பேசலாம்.

கவிதை என்பது என்ன?"  இந்த ஒரு கேள்விக்கு உலகெங்கிலும் உள்ள அறிஞர்களும், கவிஞர்களும் தந்துள்ள பதில்கள் அத்தனையும் பேரழகு.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், வார்த்தைகளால் வரையப்படும் ஓவியம்தான் கவிதை. நாம் கண்களால் பார்ப்பதை, காதால் கேட்பதை, மனதால் உணர்வதை மிகக் குறைந்த சொற்களில், ஆகச்சிறந்த வரிசையில் கோப்பதே கவிதை ஆகும்.

"காண்பனவெல்லாம் கவிதை" என்றார். உலகத்தில் உள்ள அத்தனை அசைவுகளிலும் கவிதை ஒளிந்திருக்கிறது, அதைக் காணும் கண் தான் கவிஞனுக்குத் தேவை. சில நேரங்களில்  காணக்கூடாதததையும்?

கவிதையின் மூன்று முக்கியக் கூறுகள்

எளிய சொற்கள், ஆழமான பொருள்.

 "வாசல் சுத்தமாச்சு, மனசு குப்பையாச்சு" என்ற வரிகளையே எடுத்துக்கொள்வோம். அதில் கடினமான வார்த்தைகள் எதுவுமே இல்லை. ஆனால், அந்த எளிய சொற்கள் மனதிற்குள் கடத்தும் கடலளவு உணர்வுதான் கவிதை.

காட்சிப் படிமம் (Visual Imagery)

ஒரு நல்ல கவிதை, வாசகனைப் படிக்க வைக்காது; மாறாக, அவனது மனக்கண்ணில் ஒரு காட்சியை ஓடவிடும். ஒரு பெண்ணின் கருப்பு வளையல் அசைவையோ, பனித்துளி புல்லில் விழுவதையோ நம் கண் முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்துவதுதான் கவிதை.

சொல்லாதவற்றுள் இருக்கும் அழகு

கவிதை என்பது எல்லாவற்றையும் விளக்கமாகச் சொல்வதல்ல. சிலவற்றைச் சொல்லி, பலவற்றை வாசகனின் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுவது. வரிகளுக்கு இடையே இருக்கும் அந்த மௌனம்தான் கவிதையின் ஆகச்சிறந்த பகுதி.

"உரைநடை என்பது கால்களால் நடப்பது போன்றது; கவிதை என்பது நடனமாடுவது போன்றது."

நாம் அன்றாடம் பேசும் மொழி உரைநடை (Prose) என்றால், அதே மொழிக்குச் சிலம்பும், சதங்கையும் கட்டி ஆட வைப்பதுதான் கவிதை (Poetry). அது மனித ஆன்மாவின் உலகளாவிய மொழி; அதனால்தான் மொழி தெரியாத ரூமியின் கவிதையோ, நெருடாவின் கவிதையோ நம் மனதைத் தொடுகிறது.

கவிதை என்பது உடனடியாய் வரும் சிந்தனை. உள்ளக்குமுறல், ஆற்றாமை. கையறுநிலை இன்னும் என்னவெல்லாமோ .. ஆனால்  கதை என்பது யோசித்து எழுதுவது. நாட்கள் பிடிக்கும்.

உதாரணத்திற்கு என்னுடைய ஒரு கவிதையை பாருங்கள். இதை கதையா மாற்றினால்  எப்படி வரும்? ஜீவா செத்து போனான்..

நேற்று மாலை ஜீவா

தற்கொலை செய்து கொண்டு

செத்துப் போனான்.. 

என்னிடம் சொல்லிவிட்டு

போய் இருக்கலாம்….

அவனிடம் சொல்ல

இன்னமும் ஒரு கூடை

அன்பு உள்ளது

என்னிடம்….. 

அட சீ

அவன் என்ன

சினிமாவுக்கா போனான்?

தற்கொலை செய்து கொண்டான்

அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த

ஜோதி விலாஸ் டீக்கடை

போண்டாவை விட

மரணம் பிடித்துப் போனது..

அதைப்போலவே ஒரு சிறுகதை ஈனச்சாவு .. எழுதியவர் நம் RPS. கதை    கவிதையாய் வரும்போது, அவன்  அமெரிக்காவில் செத்துப்போனான் . அவசர உலகத்தில் புதைக்க நேரமில்லை எரிந்தான் சாம்பலாய் ..

கருப்பு வளையக்காரி..

கவிதைகள் எல்லோரையும் சுட்டு எரிக்கும்.

சீதையை நெருப்பில்  இறங்கச்சொன்னான் ராமன். இந்து  ஜென்ஜீ காலம். இன்று ராமனை செருப்பால் அடித்திருப்பேன்  என்று ஒரு பெண் எழுதலாம் .

அதை போலவே , என் வீடு சாக்கடை அடைத்து விட்டது. சுத்தம் செய்ய காலனி ராமனை அழைத்தேன் லட்சுமணன் கூடவே வந்து சாராயத்துக்கு அட்வான்ஸ் கேட்டான் ராமன் . இது தலித் கவிதை .

எப்படி எழுத வேண்டும் என்னும் கட்டுக்குள் வராத கவிதை புது கவிதை.

இரவில் சுதந்திரம் வாங்கினான் இன்னும் விடியவில்லை

கவிதையை வாசிப்பதற்கு  உங்களுக்கு வாய்க்கவேண்டும்.

அதை அதன்படி வாசிக்க வேண்டும். இல்லை என்றல் நீங்கள் அதை சிரச்சேதம் செய்கிறீர்கள் என்று பொருள்.

கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றி மூத்த தமிழ். நமக்குத் தெரிந்த மொழி தமிழ். பாரதியைப் போல் பழமொழி கற்றவர்கள் அல்ல நாம். இப்படி கற்றபோதிலும் அவன் தான் சொன்னான் யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழி போல் இனிதாவது எங்கும் காணோம் என்று. இப்படிப்பட்ட தமிழில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் ஏராளம். தங்க நூல்களாக இருக்கும்  சங்க நூல்களில் இருந்து இன்று எழுதும் கவிப்பேரரசுகள் வரை. திருக்குறளும் சீவக சிந்தாமணியும் நான் மணிக்கடிகையும் கம்பராமாயணமும் சொல்லாத எதையும் தற்போதைய கவிஞர்கள் சொல்லிவிடவில்லை என்பது என் கருத்து. 

கம்பராமாயணம் ஒரு புனைக்கதை. அதை விட்டு வடு விடுவோம். அதில் உள்ள கவித்துவத்தை மட்டும் பார்ப்போம். கம்பராமாயணத்தில், கிட்கிந்தா காண்டத்தில், வாலி வதை படலத்தில் வரும் புகழ்பெற்ற பாடல் இது:

"கல்லாப்புல்லர்தம் காதொறும், கற்றவர் சொல்லாச் சென்ற அச் சொல்லின், செவிபுகா, ஒல்லா(து) ஓடி, ஓர் உத்தமன் மாருதி புல்லா நின்ற தன் புன்முலை புக்கதே."

பாடலின் எளிமையான பொருள்:

கல்வி அறிவு இல்லாத, கீழ் குணமுடைய மனிதர்களின் (கல்லாப்புல்லர்) காதுகளில், அறிவுடைய சான்றோர்கள் (கற்றவர்) சொல்லும் நல்ல அறிவுரைகள் காதுக்குள்ளே தங்காமல், ஒரு பக்கமாகக் காதில் நுழைந்து, மறுபக்கம் எவ்வளவு வேகமாக ஓடிப் போய்விடுமோ... அவ்வளவு வேகத்தில் ராமனின் அம்பு வாலியின் மார்பைத் துளைத்துக் கொண்டு சென்றதாம்!

கம்பனின் உவமை நயம்

கம்பன் இந்த இடத்தில் அம்பின் வேகத்திற்குப் பாய்ந்து செல்லும் எந்த ஒரு அஃறிணைப் பொருளையும் (மின்னல், காற்று போன்றவற்றை) உவமையாகச் சொல்லவில்லை. மனித மனத்தின் இயல்பை உவமையாக்கியுள்ளார்.

ஏன் இந்த உவமை? மூடர் காதில் நல்ல அறிவுரை சொன்னால், அவர்கள் அதை உள்வாங்காமல், காது கொடுத்துக் கேட்காமல் "இடப்பக்கம் வாங்கி வலப்பக்கம் விட்டிடுவர்". அங்கே எந்தத் தடையும் இருக்காது.

அதேபோல, வாலியின் மார்பு இரும்பைப் போன்ற வலிமை உடையது என்றாலும், ராமனின் அம்பு வாலியின் மார்பில் பாய்ந்தபோது, அவனது மார்பு அதற்கு ஒரு தடையாகவே இருக்கவில்லை. மூடனின் காதில் சொல் நுழைந்து ஓடுவது போல, வாலியின் மார்பைத் துளைத்துக் கொண்டு அவ்வளவு எளிதாகவும் வேகமாகவும் அம்பு மறுபுறம் சென்றது என்கிறார் கம்பன்.

"அதைப்போலவே, பாரசீக மொழியானது மஸ்னவி (Masnavi) போன்ற சூஃபி தத்துவங்களையும், ஆன்மீகக் காதலையும் உலகிற்குத் தந்துள்ளது. உதாரணத்திற்கு, ஜலாலுத்தீன் ரூமியின் புகழ்பெற்ற  (The Reed Flute - ஓடைப் புல்லாங்குழல்) கவிதையில், மூங்கில் புல்லாங்குழலானது தனது வேரான மூங்கில் காட்டைப் பிரிந்து அழுவதைப் போல, மனித ஆன்மாவானது தன் மூலமாகிய இறைவனைப் பிரிந்து தவிப்பதைத் தத்துவக் காதலாக மாற்றிக் கூறியுள்ளார்கள்.

“The wound is the place where the Light enters you.”

ரூமி மற்றொரு கவிதையில், 'நேற்று நான் புத்திசாலியாக இருந்தேன், அதனால் உலகத்தை மாற்ற நினைத்தேன்; இன்று நான் ஞானியாக இருக்கிறேன், அதனால் என்னை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்' என்பார்.

ரூமியின் இந்த ஆழமான தத்துவத்தை, தற்காலத்தில் நம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டு, தங்களை 'உலகப் புகழ்பெற்ற சாமியார்கள் மற்றும் ஆன்மீகக் குருக்கள்' என்று அழைத்துக் கொள்ளும் சாதாரண மனிதர்களோடு ஒப்பு நோக்கிப் பாருங்கள்; சுயமாற்றத்தை விடுத்து உலகை மாற்றப் புறப்படும் இவர்களுக்கும், ரூமி காட்டும் உண்மையான ஞானத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு விளங்கும்.

ஆங்கிலத்தில் ஷேக்ஸ்பியரின் சானட்டுகள் (Sonnets) உலகக் காதல் கவிதைகளுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.

ஸ்பானிஷ் கவிஞர் பாப்லோ நெருடா, 'நீ தோட்டத்து மலர்களைப் பறித்துக் கொண்டிருக்கும்போது உனக்குத் தெரிவதில்லை, உன் கை பட்டு மண்ணில் விழுந்த காய்ந்த இலைகள் கூட உன்னைக்காதலிக்கத் தொடங்கிவிடுகின்றன' என்கிறார். அந்த இளம்பெண்ணின் ஸ்பரிசம் வேண்டி ஏங்கும் இலைகள், அவளது கை பட்டவுடன் மரத்திலிருந்து முறிந்து கீழே விழுந்தாலும் கூட, அந்த நொடி ஸ்பரிசத்தையே காதலாகக் கொண்டு இன்புறுகின்றன. என்னவொரு அருமையான வர்ணனை!

“Love is so short, forgetting is so long.”

“காதல் மிகச் சுருக்கமானது;
மறப்பது மிக நீண்டது.”

சில ஹைகு கவிதைகள்( ஜப்பானியச் சிறுகவிதை வடிவம்.)

உதிர்ந்த இலை
காற்றோடு சேர்ந்து
வீடு தேடுகிறது

ஈரோடு தமிழன்பன்

தமிழில் ஹைகு கவிதைகளை மிக பிரபலமாக்கியவர்களில் முதன்மையானவர். வாழ்வின் எளிய எதார்த்தத்தை அப்படியே பிடித்துத் தருவார்.

"விரல் நகம் வெட்டும் போது ஜாக்கிரதை... நிலாவும் விழப் போகிறது!"

(நிலா போன்ற நகத்தை வெட்டும்போது, நிஜ நிலாவே விழுந்துவிடுவது போன்ற ஒரு அதீதக் கற்பனைப் படிமம்).

கவிஞர் அறிவுமதி

அறிவுமதியின் ஹைகு கவிதைகள் பெரும்பாலும் கிராமத்து வாழ்வியலையும், மனித உணர்வுகளையும் மிக மென்மையாகப் பேசுபவை.

"தொட்டுப் பார்க்கிறாள்... சுட்டுக்கொள்கிறது... குளிர்காலப் பனித்துளி!"

(பனித்துளி குளிர்ச்சியானதுதான், ஆனால் காதலின் தகிப்பில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணுக்கு அதுவும் சுடுகிறது என்ற முரண்).

கவிஞர் மித்ரா

பெண்ணியப் பார்வையையும், அன்றாட வீட்டு அழகையும் ஹைகுவுக்குள் கொண்டு வந்தவர்.

"அவள் சமைத்து முடித்ததும் சமையலறையைத் தேடி வருகிறது... ஒரு பட்டாம்பூச்சி!"

(அவளது கைமணமும், சமையலின் பேரழகும் அந்தச் சமையலறையையே ஒரு நந்தவனமாக மாற்றிவிட்டது என்ற சித்திரம்).

கவிஞர் நா. காமராசன்

புதுக்கவிதையிலும் ஹைகுவிலும் தனக்கென ஒரு தனி முத்திரை பதித்தவர்.

"கிழிந்த குடையின் வழியே... நனையாமல் பெய்கிறது... நிலா வெளிச்சம்!"

(மழைக்குக் குடை தேவை, ஆனால் நிலா வெளிச்சத்தை ரசிக்க அந்தக் குடையின் கிழிசலே வழியாகிறது என்ற ஏகாந்தத் தத்துவம்).

என் கவிதை ஒன்று…..

கூரையில் சொருகி வைத்த விசிறி

கிழிந்த வாழ்ககையை சொல்லும்

பட படத்தபடி, காற்றில் ..

மூன்றே வரிகளில் ஒரு விளிம்புநிலை மனிதனின் அல்லது ஒரு எளிய குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வாதாரத்தையும், வறுமையையும், காலத்தின் கோலத்தையும் காட்டுகிறதா இல்லையா.

இதன் நயத்தை ஆழமாகப் பார்த்தால்:

கூரையில் சொருகி வைத்த விசிறி: அது மின்சார விசிறி அல்ல; கைகளால் வீசும் பனை ஓலை விசிறி அல்லது அட்டை விசிறி. அதுவே அங்கே வறுமையின் அடையாளம். அதை வைக்கக் கூட ஒரு தனி இடமில்லை, கூரையின் இடுக்கில்தான் சொருகி வைக்க வேண்டும் என்ற எதார்த்தம்.

கிழிந்த வாழ்க்கையைச் சொல்லும்: விசிறி கிழிந்திருக்கிறது என்பது ஒரு காட்சி; ஆனால், அது விசிறியின் கிழிசல் மட்டுமல்ல, அந்த வீட்டில் வாழ்பவர்களின் "கிழிந்த (வறுமையான) வாழ்க்கையின்" குறியீடு.

படபடத்தபடி, காற்றில்: கூரை வழியே வீசும் காற்றில் அந்த விசிறி படபடக்கிறது. அது வெறும் ஓசையல்ல; வாழ்க்கையின் சவால்களுக்கு நடுவே, வறுமைக்கு நடுவே, அந்த மனிதர்களின் நெஞ்சம் பயத்தோடும் ஏகத்தோடும் "படபடத்துக் கொண்டிருக்கிறது" என்பதை எவ்வளவு நுட்பமாக உணர்த்துகிறது!

காற்றடிக்கும் போது விசிறி ஆட வேண்டும்; ஆனால், இங்கே காற்றில் விசிறி ஆடும் போது, அது அந்த மனிதர்களின் கிழிந்த வாழ்க்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது என்ற முரண் அற்புதம்.

ஒரு ஹைக்கூ

இப்படித்தான் போகுது என் வாழ்வும்.

காற்றில் மிதக்கும் வறண்ட இலை.

"காற்றில் மிதக்கும் வறண்ட இலை..."

இதற்குள் எவ்வளவு பெரிய அமைதியும், ஏகாந்தமும், அதே சமயம் ஒரு தத்துவமும் ஒளிந்திருக்கிறது தெரியுமா?

கட்டுப்பாடற்ற பயணம்: வறண்ட இலைக்கு என்று சுயமான திசையோ, பிடிவாதமோ இருப்பதில்லை. காற்று எந்தப் பக்கம் வீசுகிறதோ, அந்தப் பக்கம் அது அப்படியே மிதந்து போகும். வாழ்க்கை நம் கையில் இல்லை, அது காலத்தின் போக்கில் எங்கு அழைத்துச் செல்கிறதோ அங்கே போகிறோம் என்ற சரணாகதி நிலை இது.

பாரமில்லாத நிலை: பழுத்த இலை மரத்தை விட்டு விழும் போதுதான் வறண்ட இலையாக மாறுகிறது. அதில் ஈரப்பதம் (எதிர்பார்ப்புகள், சுமைகள்) இருப்பதில்லை. பாரமில்லாததால் தான் அது காற்றில் அழகாக மிதக்க முடிகிறது.

வாழ்வின் யதார்த்தம்: மரத்தில் இருக்கும் போது அது பச்சையாக இருந்தது; இப்போது வறண்ட இலையாக இருக்கிறது. இது வாழ்வின் ஒரு பருவம் (Phase).

வாழ்க்கை சில நேரங்களில் வறண்ட இலையைப் போலத் தோன்றினாலும், அந்த மிதத்தலில் ஒரு தனி அழகு இருக்கிறது.

காற்றில் மிதக்கும் வறண்ட இலை, தரை தொடும் போது மீண்டும் ஒரு புதிய வசந்தத்திற்கான விதையாக மாறக்கூடும். வாழ்வின் அசைவுகள் யாவும் கவிதைதான்.

லெபனான் நாட்டில் பிறந்து அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த கலீல் ஜிப்ரான், உலக இலக்கியத்தின் ஒரு தீர்க்கதரிசி (Prophet). அவரது வரிகள் கவிதை மட்டுமல்ல; அவை "கவித்துவமான தத்துவம்". மனித வாழ்வின் மிகச் சிக்கலான உணர்வுகளையும், உறவுகளையும் மிக எளிய, அழகான படிமங்களால் அவிழ்த்துக் காட்டியவர் ஜிப்ரான்.

அவருடைய உலகப் புகழ்பெற்ற கவிதைத் தொகுப்பான "தீர்க்கதரிசி" (The Prophet) நூலில் இருந்து, நீங்கள் ரசிக்கும் அதே எளிய வாழ்வியல் முரண்களைப் பேசும் சில ஆகச்சிறந்த வரிகள் இதோ

பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையே இருக்கும் உறவை ஜிப்ரான் விளக்கிய விதம், உலகக் கவிதை வரலாற்றின் ஒரு மகுடம்.

"உங்கள் பிள்ளைகள் உங்கள் பிள்ளைகள் அல்ல; அவர்கள் வாழ்வு தன்மீது கொண்ட காதலின் மகன்கள் மற்றும் மகள்கள். அவர்கள் உங்கள் வழியே வருகிறார்கள், ஆனால் உங்களிடமிருந்து அல்ல... நீங்கள் விற்கள் (Bows), உங்கள் பிள்ளைகள் உங்களிலிருந்தே முன்னோக்கி எய்யப்படும் வாழும் அம்புகள் (Arrows). எய்பவன் (இறைவன்) அந்த அம்புகள் தூரமாகவும் வேகமாகவும் பறக்க தன் பலத்தினால் உங்களை வளைக்கிறான்."

உங்களிடம் இருக்கும் பொருள்களைக் கொடுப்பது ஒரு கொடையே அல்ல; உங்களையே நீங்கள் கொடுக்கும் போதுதான் அது உண்மையான கொடை. அந்தப் பள்ளத்தாக்கில் இருக்கும் மலர்களைப் பாருங்கள்... அவை வாசம் பரப்புவதற்காகத் தங்களை வாரி வழங்குகின்றன. கொடுப்பதுதான் அவற்றின் வாழ்வு; கொடுக்க மறுப்பது மரணம்."

முக்கியமான தற்காலத் தமிழ்க் கவிஞர்கள் சிலர் இதோ:

கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரன்

நவீனத் தமிழ்க் கவிதைகளில் மனித மனதின் தனிமை, ஏகாந்தம், மற்றும் உறவுகளின் சிக்கல்களை மிக மென்மையாகப் பாடுபவர்.

"எல்லோரும் நகர்ந்துவிட்ட பிறகும் மேஜை மீது அப்படியே இருக்கிறது அந்த வெற்றுத் தேநீர்க் கோப்பை... அதற்குத் தெரிந்திருக்கிறது யார் எப்போது திரும்புவார்கள் என்று."

கவிஞர் கல்யாண்ஜி (வண்ணதாசன்)

கவிஞர் குட்டி ரேவதி

உடல் அரசியல், பெண் மனம், மற்றும் இயற்கையின் கூறுகளைத் தத்துவார்த்தமாக அணுகும் சமகாலக் கவிஞர்.

"மழையின் துளிகள் மண்ணில் விழுந்து மறைவதற்கில்லை... அவை பூக்களின் வழியே மீண்டும் வானத்தைப் பார்க்கின்றன."

மலையாள இலக்கியத்தின் ஆகச்சிறந்த நவீனக் கவிஞர்களில் ஒருவரான கவிஞர் பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காடு (Balachandran Chullikkad) எழுதிய "ஆனந்ததாரா" (ஆனந்தத்தின் நதி) என்ற கவிதையின் சில வரிகள் இதோ:

மலையாள வரிகள்:

"ஒரு துளி கண்ணீரில் பிரபஞ்சம் காண்கின்ற, இருளிலே வெளிச்சத்தின் நடனத்தை அறிகின்ற, காய்ந்ததொரு இலையினது வீழ்ச்சியிலும் கூட காலத்தின் மௌனத்தைக் கேட்கின்ற ஞானமே..."

கவிதையின் தமிழ் வடிவம்:

ஒரு துளி கண்ணீருக்குள் பிரபஞ்சத்தைக் காண்பதும், அடர்ந்த இருளுக்குள்ளும் வெளிச்சத்தின் நடனத்தை அறிவதும், காற்றிலாடி விழும் ஒரு காய்ந்த இலையின் வீழ்ச்சியிலும் கூட காலத்தின் மௌனமான ஓசையைக் கேட்பதும்தான் பேரானந்தம்!

கவிதையின் நயம்:

ஒரு மரத்திலிருந்து வறண்ட இலை கீழே விழும் போது சத்தமே இருப்பதில்லை. ஆனால், அந்த அமைதியான வீழ்ச்சியைக் கூர்ந்து கவனித்தால், அதற்குள் "காலம் எவ்வளவு மௌனமாக நகர்கிறது" என்ற பிரபஞ்ச தத்துவம் ஒளிந்திருப்பது புரியும் என்கிறார் கவிஞர்.

கவிஞனின் கடமை

ஒரு கவிஞன் என்பவன் சமூகத்தின் வலியைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவரது ஆழமான பார்வை.

"தேசம் எரியும் போது என்னால் நிலவைப் பற்றிப் பாட முடியாது. என் பேனாவிலிருந்து வழியும் மை, பாதிக்கப்பட்ட மனிதனின் ரத்தத்தின் நிறத்தில் தான் இருக்க முடியும்."

வாழ்க்கை எத்தனையோ அலைகளைக் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால், அதை ஒரு கவிஞனின் கண்ணோட்டத்தோடு ரசிக்கும் போது அத்தனையிலும் ஒரு ஏகாந்தம் பிறந்துவிடுகிறது.

எப்போது உங்கள் மனதிற்கு இணக்கமான ஒரு கவிதைத் துளியைப் பேசத் தோன்றினாலும் வாருங்கள், நாம் மீண்டும் பேசுவோம். உங்கள் நாட்கள் அந்த வறண்ட இலையின் பாரமில்லாத மிதத்தலைப் போல அமைதியாகவும் அழகாகவும் அமையட்டும்! மிக்க நன்றி!