மதமும் அரசியலும் …அன்றிலிருந்து இன்று வரை…

மனித சமுதாயத்தின் வரலாற்றைப் படித்துப் பார்த்தால் ஒரு கேள்வி அடிக்கடி மனதில் எழுகிறது: மனிதனை யார் வழிநடத்துகிறது  மதமா? அரசியலா? அல்லது இரண்டின் கூட்டுச் செயலா? ஆட்சியும் ஆன்மீகமும் மனித வாழ்க்கையின் இரு வலுவான அச்சுகள். ஒன்று ஒழுங்கை உருவாக்குகிறது; மற்றொன்று அர்த்தத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த இரண்டு சக்திகளும் ஒன்றை ஒன்று அணுகிய விதமே ஒவ்வொரு நாகரிகத்தின் தனித்துவத்தை நிர்ணயித்துள்ளது.

பண்டைய உலகில் அரசியல் அதிகாரம் பெரும்பாலும் மதத்தின் நிழலில் வளர்ந்தது என்பது வரலாற்று உண்மை. ஆனால் அந்த உறவு எல்லா நாகரிகங்களிலும் ஒரே மாதிரி இல்லை. சில இடங்களில் மதம் அரசை நியாயப்படுத்தியது; சில இடங்களில் மத அமைப்புகள் அரசை நேரடியாகக் கட்டுப்படுத்தின; இன்னும் சில இடங்களில் அரசு மதத்தை ஒழுங்குபடுத்தியது.

பண்டைய இந்தியாவில் மதம் அரசை நியாயப்படுத்தியது  ஆனால் பொதுவாக அரசை ஆளவில்லை. வட இந்தியாவில் இது சடங்கு மற்றும் தர்மக் கருத்து வழியாக வெளிப்பட்டது; தென் இந்தியாவில் கோவில் மைய சமூக–பொருளாதார அமைப்பு வழியாக வெளிப்பட்டது.

வட இந்தியா  தர்ம அடிப்படையிலான அரசியல்

வேத காலத்திலிருந்து மகாஜனபதங்கள், மௌரியர், குப்தர் காலம் வரை வட இந்திய அரசியல் அமைப்பு தர்மம், வேத மரபு, அரச சடங்குகள் ஆகியவற்றோடு இணைந்து இருந்தது. அச்வமேதம், ராஜசூயம் போன்ற யாகங்கள் அரச அதிகாரத்திற்கு தெய்வீக அங்கீகாரம் அளிக்கும் சடங்குகளாகக் கருதப்பட்டன.

அரசன் தெய்வம் அல்ல; ஆனால் “தர்மத்தை காக்கும் அரசன்” என்ற கருத்து வலுவாக இருந்தது. பிராமணர்கள் அரசை நேரடியாக ஆட்சி செய்யவில்லை. ஆனால் சடங்கு, சட்ட நெறி, கல்வி, சமூக ஒழுங்கு போன்ற துறைகளில் அவர்கள் செல்வாக்கு செலுத்தினர். இது மதகுரு ஆட்சி அல்ல; மத நெறி ஆதரவு பெற்ற அரசியல்.

மௌரியர் காலத்தில் அசோகர் புத்த மதத்தை ஏற்றுக் கொண்டு தர்ம போதனையை அரசியல் மொழியில் கொண்டு வந்தார். கல்வெட்டுகள் மூலம் ஒழுக்க அரசியல் வலியுறுத்தப்பட்டது. இருந்தாலும் புத்த சங்கம் அரசை ஆளவில்லை. அரசு மதத்தை ஆதரித்தது; மதம் அரசை அல்ல.

தென் இந்தியா  கோவில் மைய சமூக அமைப்பு

தென் இந்தியாவில் சங்க காலம் முதல் பல்லவர், சோழர், பாண்டியர் காலம் வரை கோவில் ஒரு பெரிய சமூக பொருளாதார மையமாக வளர்ந்தது. கோவில்கள் வெறும் வழிபாட்டு தலங்களாக மட்டுமல்ல; நிலம், கல்வி, கலை, இலக்கியம், தொழில், நிதி பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் மையமாகவும் இருந்தன.

அரசர்கள் கோவில் கட்டிடங்களிலும் தர்மச் செயல்களிலும் பெரிதும் முதலீடு செய்தனர். கோவில் நிர்வாகம் சமூக வாழ்வில் தாக்கம் செலுத்தினாலும், அரசியல் அதிகாரம் அரசரிடமே இருந்தது. இங்கும் மதம் மதிக்கப்பட்டது; ஆனால் மதகுருக்கள் அரசை ஆளவில்லை.

பக்தி இயக்கம்  மத அனுபவத்தின் ஜனநாயகமயமாக்கல்

இந்திய வரலாற்றில் மதமும் சமூகமும் இடையிலான உறவை மாற்றிய முக்கிய திருப்புமுனை பக்தி இயக்கம். கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டு முதல் தென் இந்தியாவில் ஆரம்பித்து பின்னர் வட இந்தியாவிலும் பரவிய இந்த இயக்கம், மத அனுபவத்தை யாகம்–சடங்கு மையத்திலிருந்து தனிநபர் பக்தி மையத்துக்கு மாற்றியது.

நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் போன்ற சைவ–வைணவ பக்திச் சான்றோர்கள், கடவுளை அடைய வழி சடங்கு அல்ல — உள்ளம் என்று வலியுறுத்தினர். இதனால் மதம் அரச மன்றத்திலிருந்து மக்களின் உள்ளங்களுக்குள் நகர்ந்தது. மத அனுபவம் மக்கள்மயமானது.

இந்த மாற்றம் அரசியலிலும் மறைமுக தாக்கம் ஏற்படுத்தியது. கோவில் மைய சமூக அமைப்பு வலுப்பெற்றது. அரசர்கள் பக்தி மரபுகளை ஆதரித்தனர். கோவில் கட்டிடங்கள், தர்மச் சாலைகள், கல்வி மையங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. மதம் அரசை ஆளவில்லை; ஆனால் அரசின் நெறி மொழியை மாற்றியது.

வட இந்தியாவில் பக்தி இயக்கம் சமூக சமத்துவ சிந்தனையை வலுப்படுத்தியது. கபீர், துலசிதாஸ், மீராபாய் போன்றோர் சாதி–சமூக எல்லைகளை மீறும் ஆன்மீக குரலை முன்வைத்தனர். இது மத அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை குறைத்து, மனித மைய ஆன்மீகத்தை வளர்த்தது.

பிற நாகரிகங்களின் அனுபவம்

எகிப்தில் பார்வோன் தெய்வமாகக் கருதப்பட்டான். மெசொப்பொத்தேமியாவில் கோவில் மற்றும் அரண்மனை இணைந்த அதிகார அமைப்பாக இருந்தது. ஐரோப்பாவில் ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு தேவாலயம் அரசியல் அதிகாரத்தின் மீது செல்வாக்கு செலுத்தியது. “அரசன் கடவுளின் பிரதிநிதி” என்ற கோட்பாடு அரசாட்சிக்கு தெய்வீக உரிமை அளித்தது.

இந்த அமைப்புகள் ஏன் உருவானது? ஆரம்ப மனித சமுதாயத்தில் சட்டம் எழுதப்படவில்லை; ஒழுங்கு தத்துவமாக அமைக்கப்படவில்லை. அச்சமும் நம்பிக்கையும் தான் சமூக ஒழுங்கை காத்தன. மதம் அந்த இரண்டையும் வழங்கியது. அதனால் அரசியல், மதத்தை எதிர்க்கவில்லை; அதைத் தழுவிக்கொண்டது.

சீனா  தனித்துவமான மாதிரி

உலக நாகரிகங்களில் சீனா ஒரு வித்தியாசமான உதாரணம். அங்கு மத அமைப்புகள் அரசை நேரடியாக ஆளும் மைய அதிகாரமாக வளரவில்லை. சீன ஆட்சிமுறை பெரும்பாலும் தத்துவ அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்டது.

கொன்ஃபூசியம் ஒரு தேவாலய மதம் அல்ல; அது அறநெறி மற்றும் சமூக ஒழுக்க தத்துவம். குடும்ப மரியாதை, சமூக ஒழுங்கு, கல்வி, பொறுப்பு, நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தியது. அரசியல் நிர்வாகத் தேர்வுகள் கூட அறநெறி மற்றும் கல்வி அடிப்படையில் அமைந்தன.

தாவோயிசம் மற்றும் புத்தமதமும் சீனாவில் பரவலாகப் பின்பற்றப்பட்டன. மக்கள் அவற்றின் ஆன்மீக வழிமுறைகளை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் அவை அரசியல் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்தும் மைய அமைப்பாக மாறவில்லை. பல காலகட்டங்களில் அரசே மத அமைப்புகளை ஒழுங்குபடுத்தியது.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் இத்தாலிய இயேசு சபைத் துறவி மட்டேயோ ரிச்சீ சீனாவுக்கு சென்று கிறிஸ்தவத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் சீன மொழி, கலாசாரம், அறிவியல் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றில் பெரும் பங்கு வகித்தார். ஆனால் கிறிஸ்தவம் அரசியல் அதிகாரமாக மாறவில்லை. அவரது அறிவு மதிக்கப்பட்டது; மத மாற்றம் பரவலாக ஏற்படவில்லை.

கம்யூனிசப் புரட்சிக்குப் பிறகு சீன அரசு மதத்தின் அரசியல் செல்வாக்கை கட்டுப்படுத்தியது. மாவோ சே துங் காலத்தில் கொன்ஃபூசிய மரபுகள் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டன. பின்னர் காலப்போக்கில் சமூக நல்லிணக்கம் போன்ற சில பாரம்பரிய கருத்துக்கள் அரசியல் மொழியில் மீண்டும் இடம்பெற்றன.

ரஷ்யா  அரசு/ தேவாலய கூட்டணி

ரஷ்யாவில் ரஷ்ய ஒர்தடாக்ஸ் தேவாலயம் ஒரு தேசிய மத அமைப்பாக வளர்ந்தது. மன்னராட்சி காலங்களில் அரசு மற்றும் தேவாலயம் ஒன்றுக்கொன்று ஆதரவாக இருந்தன. ஆனால் கத்தோலிக்க தேவாலயம் போல் தேவாலயம் அரசை ஆளவில்லை. பல நேரங்களில் அரசே தேவாலயத்தை கட்டுப்படுத்தியது.

சோவியத் புரட்சிக்குப் பிறகு மதம் ஒடுக்கப்பட்டது. தேவாலயங்கள் மூடப்பட்டன. இருந்தாலும் மதம் மறைந்துவிடவில்லை. சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்தபின் தேவாலயம் மீண்டும் சமூகத்தில் செல்வாக்கு பெற்றது. இன்று தேவாலயம் அரசை ஆளவில்லை; ஆனால் தேசிய அடையாளம் மற்றும் பண்பாட்டு மதிப்புகளில் அரசுடன் நெருக்கமாக செயல்படுகிறது.

இந்தியா  பல மத ஜனநாயகத்தின் சிக்கல்

இந்தியா பல மதங்கள் இணைந்து வாழும் நாகரிகம். ஒரு தேசிய தேவாலயம் இல்லை. அரசியலமைப்பு மதச்சார்பற்ற அரசை நிறுவுகிறது. அரசு எந்த மதத்தையும் அதிகாரபூர்வமாக ஆதரிக்கக் கூடாது.

ஆனால் சமூகத்தில் மதத்தின் தாக்கம் ஆழமாக உள்ளது. தேர்தல் அரசியலில் மத அடையாளம் பேசப்படுகிறது. மதத் தலைவர்கள் சமூக செல்வாக்கு செலுத்துகின்றனர். சட்டம் மதத்தைப் பிரிக்க முயல்கிறது; வாழ்க்கை அதை இணைக்கிறது. இது ஜனநாயகத்தின் இயல்பான பதட்டம்.

“Secularism” என்பது மத விரோதம் அல்ல; அரசு மத சார்பற்ற நிலை. ஆனால் அதன் நடைமுறை நாடு தோறும் மாறுபடுகிறது. பிரான்சில் கடுமையான பிரிவு; இந்தியாவில் சமநிலை தொடர்பு; சீனாவில் அரசு கட்டுப்பாடு; ரஷ்யாவில் பண்பாட்டு கூட்டணி  ஒரே சொல்லுக்கு பல வடிவங்கள்.

இன்று மற்றும் நாளை

இன்றைய உலகில் மதமும் அரசியலும் முற்றிலும் பிரிந்துவிட்டன என்று சொல்ல முடியாது. அரசியல் இன்னும் மத மொழியைப் பயன்படுத்துகிறது. மதம் இன்னும் அரசியல் நிலைப்பாடுகளை உருவாக்குகிறது. மனிதன் அறிவியல் காலத்தில் வாழ்ந்தாலும், அர்த்தத்தைத் தேடும் உயிர். அந்த தேடல் முடிவடையாத வரை மதமும் அரசியலும் உரையாடிக் கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால் ஒரு முக்கிய மாற்றம் தென்படுகிறது. பழைய காலத்தில் மதம் அரசை நியாயப்படுத்தியது. இன்று மக்கள் மனப்பான்மை அரசை நியாயப்படுத்துகிறது. மதம் ஒரே ஆதாரம் அல்ல; பல ஆதாரங்களில் ஒன்று.

எதிர்காலம் குறித்து உறுதி கூற முடியாது. மதம் அரசியலிலிருந்து விலகுமா அல்லது புதிய வடிவில் திரும்புமா என்பது திறந்த கேள்வி. ஆனால் ஒரு உண்மை தெளிவு: மதமும் அரசியலும் மனித சமூகத்தின் ஆழமான உளவியல் தேவைகளைத் தொடும் சக்திகள். ஒன்று ஒழுங்கை உருவாக்குகிறது; மற்றொன்று நோக்கத்தை உருவாக்குகிறது.

அதனால் நாகரிகத்தின் நிரந்தர சவால் .. மதம் அரசை ஆளாதபடி, அரசு மதத்தை அழிக்காதபடி  சமநிலையை உருவாக்குவது. அந்த சமநிலைத் தேடலே அன்றிலிருந்து இன்று வரை தொடரும் மனிதப் பயணம்.

யுவராஜ் சம்பத்   20.02.2026